چالشهای آب در عصر كنونی
بخش عمده منابع آب كره زمین دارای كیفیت پایین (شور) بوده و تنها 5/2 درصد آبهای موجود شیرین میباشد كه حدود 97 درصد آن را یخها و برفهای دائمی و آبهای زیرزمینی فسیلی تشكیل میدهد و تنها 3 درصد از 5/2 درصد، آبهای تجدیدپذیر در چرخه بارش و تبخیر را تشكیل میدهد كه آن نیز از نظر مكانی و زمانی با نیازها مطابقت ندارد. بر اساس گزارشات اعلام شده، در سال 1950 تعداد 12 كشور با حدود 20 میلیون نفر جمعیت و در سال 1990 تعداد 26 كشور با جمعیت 300 میلیون نفر با كمبود آب مواجه بودهاند و پیشبینی میشود در سال 2025 تعداد 65 كشور با جمعیت حدود 7 میلیارد نفر با كمبود آب مواجه شوند. كمبود آب آشامیدنی از یك سو و نیاز روزافزون به غذا، از سوی دیگر، منابع آب موجود در كره زمین را با بحران جدی و خطرناك مواجه خواهد كرد.
فشار بر منابع آب محدود دنیا در حال افزایش است. همراه با انتقال آب رودخانهها به سمت شهرها و مزارع كشاورزی، دریاچهها و تالابها در حال خشكیدن و كوچكتر شدن هستند، كشاورزان برای تامین غذای جمعیت رو به افزون، مجبور به برداشت بیش از حد از آبهای زیرزمینی هستند، راندمان آبیاری پایین است، بین كشاورزان و شهرنشینان اختلاف و تنازع بر سر آب وجود دارد، آلودگی آبها همواره موجبات نگرانی دولتها و مردم را فراهم میآورد. لذا برای برآوردن نیازهای رو به افزایش به جای اینكه فقط بر احداث سدهای عظیم و سیستمهای بزرگ انتقال آب، با تمام عواقب مخرب زیستمحیطی، بهداشتی و اجتماعی تمركز كرد لازم است كه رویكرد در مورد كل مساله آب تجدید نظر شود. افزایش راندمان و آلوده نكردن منابع میتواند انتخاب اول باشد و فاضلاب به جای اینكه به عنوان یك دردسری كه باید از آن خلاص شد نگریسته شود به عنوان منبعی سودمند و بارآور دیده شود.
آب هم اكنون به صورت یك منبع استراتژیك و محدودكننده برای توسعة اقتصادی و اجتماعی در آمده است (بخصوص در خاور میانه) كه میتواند منجر به جنگ شود [1] لذا اخلاق جدید آبی شرط لازم امنیت ملی و صلح در این جهان بسته و محدود میباشد. در گزارش سازمان ملل آمده كه: «وفور یا كمیابی آب میتواند به معنای سعادت یا فقر، زندگی یا مرگ و حتی عامل بروز جنگ باشد. اغلب كشورها مسائل نگران كنندة زیادی در ارتباط با كمیت و كیفیت منابع آب خود دارند و كشورهای بسیاری از پیامدهای آلودگی آبهای ساحلی خود نگرانند. محدودیتهای تأمین آب جدید در حال افزایش است و با خشكسالیها ، تهی شدن منابع آبهای زیرزمینی و تخریب منابع جنگلی تشدید میشوند. این در حالی است كه نیاز به آب برای مصارف كشاورزی، تولید انرژی، تولیدات صنعتی و مصارف شهری به سرعت در حال افزایش است».
در كنفرانس آب و محیط زیست كه در سال 1992 در شهر ریودوژانیرو برزیل برگزار شد اختصاص یك روز از سال به نام «روز جهانی آب» تصویب شد و با تایید نهایی این موضوع در سازمان ملل متحد و نظر به اهمیت آن و مسایل مربوط به آن روز 22 مارس (دوم فروردین) هر سال به نام روز جهانی آب نامگذاری و به كشورهای جهان ابلاغ شد. در ایران نیز با تصویب این نامگذاری توسط شورای فرهنگ عمومی كشور در سال 1372 و ثبت آن در تقویم جمهوری اسلامی ایران، معاونت امور آب وزارت نیرو به عنوان مرجع ملی برنامههای این روز در ایران شناخته شد. از سال 1994 تا 2005 روزهای جهانی آب به ترتیب به نامهای:
ادامه مطلب

